Test Martindale’a

Podstawowy sposobem badania odporności na ścieranie jest test Martindale’a określony normą PN-EN ISO 5470-2:2005 zastępuje PN-EN ISO 5470-2:2004. Tytuł normy: „Płaskie wyroby tekstylne powleczone gumą lub tworzywami sztucznymi — Wyznaczanie odporności na ścieranie — Część 2: Urządzenie ścierające Martindale’a”. Polega on na poddaniu pobranych niesąsiadująco próbek materiału o określonej w normie wielkości. Próbki te są umocowane w maszynie która pociera je ruchem ósemkowym materiałem ciernym zadaną ilość cykli. Po czym sprawdza się badane próbki porównując je z materiałem z którego zostały pobrane i ocenia się stopień uszkodzeń według przyjętej w normie skali. Podczas badania ważnymi parametrami są  temperatura (20 ± 2) °C i wilgotność względna (65 ± 2) %, zgodnie z ISO 139. Test Martindale’a ma za zadanie określić wytrzymałość badanego materiału na przetarcia. W badaniu tym skalą jest ilość pełnych cykli (potarć próbek materiału ruchem w kształcie ósemki). Producenci często podają w parametrach swego produktu ilość cykli Martindele’a. Dla porównania skali to 4 000 cykli odpowiada około jednemu roku intensywnego użytkowania tapicerki.

test Martindale'a

Dodaj komentarz